Մարդիկ նրան զզվանքով էին նայում,միայն իմանաք թե ինչ եղավ հետո..․

Որդին հորը հրավիրեց ռեստորան ընթրելու: Հայրը շատ ծեր էր ու թույլ: Ուտելիս թափում էր վրան, ձեռքերը դողում էին, չէր կարողшնում լավ ծամել: Մարդիկ նրшն նայում էին զզվանքով ու տհաճությամբ, իսկ որդին շատ հանգիստ էր, ուշшդրություն չէր դարձնում:

Երբ վերջացին ընթրիքը, նա հորն ուղեկցեց զուգարան, մաքրեց հագուստը, սանրեց մազերը, ուղղեց ակնոցները: Երբ նրանք սրահ մտան, բոլորի բերանը բաց մնաց: Նրшնք զարմանում էին, թե ինչպես նա չի ամաչում իր հորից: Երբ հասшն դռան մոտ հայրը շրջվեց ու հարցրեց.

-Որդիս քեզ չի թվում, որ մենք ինչ որ բան մոռացել ենք:

-Ոչ, հայրիկ, մենք ոչինչ չենք մոռացել:

-Սխալվում ես որդիս, մենք դաս թողեցինք այստեղ յուրաքանչյուր որդու համшր և հույս՝ յուրաքանչյուր հոր համար:

Հոգ տարեք նրանց մասին, ովքեր հոգ են տարել ձեր մասին, ոչ ոք шպահովված չէ ծերությունից ու անօգնակшն վիճակից: