«Մոտենում եմ, հարցնում, ասում են՝ ամեն ինչ լավ կլինի, համբերի. Հիմա ո՞նց ապրեմ, խեղդ վում եմ шրդեն»․ Լուսինե Կիրակոսյանի ող բերգությունը՝ լա ցի ու ծիծաղի արանքում. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

«Ինձ համարյա ոչ ոք չի այցելում»,-ար ցունք ների միջից ժպտալով ասում է ՀՀ վաստակավոր արտիստուհի Լուսինե Կիրակոսյանն, ում լրագրողը հանդիպել էր հենց նրա տան բակում։

«Իմ կողքին հիմա միայն չորքոտանիներն են, որովհետև երբ կենդանում պահում, կերակրում ես, ինքը քեզ երբեք վա տություն չի անի, իսկ մարդկանց մեծամասնությունն ուտող-ուրա ցող է; Ես հիշաչ ար չեմ, բայց ամեն մի արարք ինչ-որ հետք է թողնում իմ սրտիս մեջ»

Դերասանուհին հիմա ոչ բեմում է խաղում, ոչ էլ տեսшխցիկի առջև, մինչդեռ ընդամենը մի քանի տարի առաջ ամենապահանջվածներից էր։

«Ես չգիտեմ, թե ինչու ինձ դեր չեն տալիս։ Մոտենում եմ, հարցնում, ասում են՝ ամեն ինչ լավ կլինի, համբերի, ու արդեն 32-33 տարի համբերում եմ; Կյանքում շատ հոգ սեր, մտած մունքներ կան, մանավանդ եթե մենակ ես ու ամեն ինչ քո վրա է… Կան մարդիկ, ովքեր ինձ հետ շատ-շատ մտերիմ են եղել, բայց նույնիսկ դժ բախտության պահին չեն հիշել, որ զանգեն։  Իրանք երևի արդեն չգիտեն էլ, թե ամոթն ինչ է»։

Դերասանուհու խոսքով՝ ինքը դարձել է ամենատ խուր մարդը, ու դրա պատճառն իր մենակությունն է։ Կողքին հարազատներ ու մտերիմ ընկերներ չկան;

Անդրադառնալով հարցին, թե ինչպես է հոգում ֆինանսական ծախսերն՝ անկեղծացավ.

«Ոչ մի ավելորդ գումար չեմ ստանում, միայն թոշակ, երկրորդ կարգի թոշակի գումար ու չնչին աշխատավարձ՝ թատրոնից; Հագուստ ու տան իրեր գրեթե չեմ առնում, գումարի մեծ մասն էլ կենդանիների վրա եմ ծախսում»

Ինչ վերաբերվում է անձնական կյանքին՝ այստեղ հավատում է ճակատագրի գործոնին.

«Տեսնում ես մի ոչն չություն, որ շքեղության մեջ է ապրում, բայց մյուս կողմից էլ տեսնում ես մի մարդ, որ ամբողջ կայնքում բան չի հասկանում իր կյանքիցց։ Դա կոչվում է ճակատագիր»

Մանրամասն՝ տեսանյութում